ಶಿವಮಂತ್ರ ಸಂಗಂ ಶ್ರೀ ನೀಲಕಂಠಂ

ಮಹಾದೇವ ನಾಮಂ ಭವಾನಿಪತಿಂ

ದೇವಿದರ್ವಿಶಬ್ದಂ ಡಮರುಗ ನಾದಂ

ಆನಂದ ತಾಂಡವ ನಟರಾಜ ರೂಪಂ

ಶ್ರೀ ಸತ್ಯಶಂಕರಾ ಹೇ ಮಾರ್ಗಬಂಧುಮ್

ಅನುರಾಗದ ಅನುಬಂಧಕ್ಕೆ

ಜತೆಯಾದೆವು

ಅನುಗಾಲದ ಅನುಕರಣಕ್ಕೆ

ಕತೆಯಾದೆವು

ಒಲವ ಸಂಗದಲಿ

ಮನದ ಬಿಂಬದಲಿ

ನಲಿವು ನೋವು 

ಬದುಕು ಬವಣೆ

ಮುಗಿಯದ ಕನಸ ರಹದಾರಿಗಳು

ಜೋಡಿ ಪಯಣದ ದಾಹದಾರಿಗಳು

ಅಡವಿಯೊಳಗೆ ಅವಿತಿದ್ದ 

ನರಿಗಳೆಲ್ಲವು ಕೂಗಿಡುತಿರೆ..

ನಗರಕ್ಕೊಯ್ಯುತ್ತಿದೆ ವರ್ತಮಾನವು

ನುಂಗುವ ಭೀತಿಯ

ಆ ಕಾಳರಾತ್ರಿಯ..

ಭಯ ಛೇದಿಸೋ ಒಡಲು

ನಿರ್ಭೀತ ಅಲೆಗಳೆದ್ದ ಕಡಲು

ಸುನಾಮಿಯಂತೆರಗಲಿ

ನಿನ್ನಾತ್ಮ ಬಲದೊಳು

ಅಡಗಿ ತರಗೆಲೆಗಳ ಸದ್ದು

ನಡುಗಿ ಬೆವರಲಿ

ನಿನ್ನೆಡೆಗೆ ನುಗ್ಗುವ

ಕೋಪ ಹತಾಶೆಯ

ಹರಿತ ನುಡಿಗಳ ದಂಡು

ಕೊಲ್ಲುವ ಮನಸಿನ ಹಿಂಡು..

ನೀತಿಯಿಲ್ಲದ ರಾಜಕೀಯ

ನಮ್ಮವರೆಂದು 

ಭಾವ ಸೆಳೆತದೊಳು

ಬಂಧುತ್ವವನು ಬೆಸೆದು

ಸಿದ್ಧಾಂತ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ

ಜೀವ ನೀಡುವ ನಾಯಕನೆಂದು

ಹಸಿ ಸುಳ್ಳ ಬಿಗಿದೊಡೆ

ವಿರೋಧಗಳ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ

ಎದೆಕೊಟ್ಟು ರಸ್ತೆಯಲಿ

ತನ್ನವರನ್ನೆ ಭಾವೋದ್ರೇಕದಿ

ವೈರಿಗಳಂತೆ ಕಾಣುವ

ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಏನಂಬೆನು

ತಾ ಮೂರ್ಖನು ಬುದ್ಧಿ ಹೀನನೊ

ನಾನು ನಾನೆಂದು

ನನ್ನ ಕುಟುಂಬವೆಂದು

ಸೋಲು ಬೆಂಬತ್ತಿದರೊ

ಬದುಕಲು ದಾರಿಯದು

ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ನಾಳೆ ಇನ್ನೆಲ್ಲೊ

ನಾನಿರುವುದೇ ನಾಲಗೆಯಲ್ಲಿ

ಕೋಟಿ ವ್ಯೂಹದೊಳು

ಹಿಂಬಾಗಿಲ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ 

ಸ್ವಾರ್ಥದಿ ಬಂದವನ ಸೇರಿ

ಇದ್ದವನು ಬೊಬ್ಬಿಡುವ

ನೋಡಿ ಇವ ನಮ್ಮ ನಾಯಕ

ನೋಡಿ ಇವ ಹೊಸ ನಾಯಕ

ಯಮಪಾಶವಿದು ಕರುಣೆಗೆ ಕರಗದು ವಿಧಿಯೇ

ಕಲಿಯುಗದ ಸಾವಿತ್ರಿಯ ಕೂಗು ಸತಿಗಾಗಿಯಲ್ಲ

ಇಹದ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲೆ ಮರುಗುತಿಹ ದುರ್ವಿಧಿಯೇ

ಕಾಂಚಾನದಾಸೆಯೊಳು ರೋಗ ವ್ಯಥೆಗಾಗಿಯೇ ಎಲ್ಲ

ಕೃಷ್ಣ ಕೃಷ್ಣ ಎಂದೆನುತಾ

ದಾರಿಯೊಳು ಬಿದ್ದಿಹ

ಪರಿಜಾತವು ಪರಿತಪಿಸಲು

ಇಬ್ಬರ ಸಂತೈಸಿದವ

ಸುಖದುಃಖಗಳ ಎಲ್ಲರೊಳಿಟ್ಟು

ಮರೆಯಾದೆಯಾ ಮಾಧವ..

ಪರರದು ನನ್ನದು ನಿನ್ನದು ಎನ್ನದೆ

ಎಂದೆನುತಾ ಸ್ವಾರ್ಥದೊಳು

ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯೊಳು

ಸತ್ಯಭಾಮೆ ರುಕ್ಮಿಣಿಯಿರಲು

ಯಾವ ಬಾಣದೊಳು

ಸೆರೆಯಾದೆಯೋ ಮಧುಸೂದನ..

ಆಸೆ ತುಂಬಿದ ಬುತ್ತಿಯೊಳು

ಜೀವನ ಬತ್ತುತ್ತಿರಲು

ನಿನ್ನ ವಾಣಿ ಕೇಳಲಾಗದ ಜೀವವು

ಸಾವಿನಿಂದಲೇ ಹಾರಿತೋ

ದೇಹ ಮಣ್ಣೊಳು ಸೇರಿತೋ

ಹೇ ಆದಿ ಕೇಶವನೇ..

ಕೃಷ್ಣ ಕೃಷ್ಣ ಕೃಷ್ಣಾನೆನುತಾ..

ಬಂದರೆ ನೀ..

ಯಶೋಧೆಯಾಗುವೆನೇನೆ..

ದ್ವಾರಕಾಧೀಶ ದೀನರೊಳು

ಅಧೀನನಾಗಿರಲು

ಸಿಗುವನೇನೆ..

ತಾಯಿ ನಿನಗೆ ಸಿಗುವನೇನೆ..

ಕಿವಿಗಿಂಪಿಡುವ ಕಾನನದ

ಹಕ್ಕಿ ಧ್ವನಿಯೊಳು

ಬೆಟ್ಟದಾ ಝರಿಯಿಂದ

ಉದಿಸುವ ಶಬ್ದದೊಳು

ಹರಿನಾಮವನ್ನಾಡುವ 

ನಾಲಗೆಯ ರುಚಿಯೊಳು

ಅವನಿರುವನಲ್ಲದೆ..

ಹುಡುಕಿದರೆ ಸಿಗದವನು

ನಿನ್ನ ಮಗುವಿನ 

ನಗುವಿನಲ್ಲಿರುವನು ತಾಯಿ..

ಆ ಬಾಲಗೋಪಾಲ..

ನಿನ್ನ ಬಾಳ ಗೋಪಾಲ..

ನ್ಯಾಯ ಅನ್ಯಾಯಗಳ

ಮರ್ಮದೊಳಗೆ

ನೀ ಮಾಡುವ ದಾನಗಳ

ಕರ್ಮದೊಳಗೆ

ಸ್ವಾರ್ಥರಹಿತರು ಮಾಡಿದ

ರಾಜಧರ್ಮದೊಳಗೆ

ಅವನಿರುವನಲ್ಲದೆ..

ಕರಿಕಲ್ಲ ಉಳಿಯಿಂದ

ತೀಡಿದಾಗ ಇರದವನು

ನಿನ್ನಾತ್ಮದ ಅಂತರಂಗದ 

ಚೆಲುವು ಕಡಿದಾಗ

ಸುಂದರಾಂಗನು ತಾಯಿ..

ಆ ಪರಮಾತ್ಮನು..

ಚೆಲುವ ರಂಗನಾಥನು..

- ಪೃಥ್ವಿರಾಜ್ ಗಂಗೋತ್ರಿ..

ಬೆಳೆವ ತವರು ಮನೆಯ

ಬೆಳದಿಂಗಳಾದೆ......

ಜೀವನ ಅರಿವ ಗಂಡನ ಮನೆಯ

ದೀಪವಾಗುತಿಹೆ...... ||೨||

ಹುಟ್ಟಿದ ಮನೆಯ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದೆ 

ನೀ ಕಟ್ಟಿದ ಕನಸ ಕಾಣಬಂದೆ 

ಅರಿಶಿನ ಹಚ್ಚಿದ ಚೆಲುವಿನಲಿ 

ಹರಸಿದ ಕೈಗಳ ನಡುವಿನಲಿ 

ನೀ ತುಂಟತನಕೆ ಒಂಟಿಯಾದೆ...

ನೀ ಕುಂಟುನೆಪಗಳಿಗೆ ಜತೆಯಾದೆ...

ಎಡರು ತೊಡರುಗಳೆಲ್ಲ ಭೇದಿಸಿ

ನಿನ್ನ ಸಾಕಿದ ತಾಯಿತಂದೆ

ಸಿಹಿಕಹಿಗಳು ಏನೇ ಇರಲಿ 

ಬದುಕು ನೀನು ಇನ್ನುಮುಂದೆ

ಕೈ ಹಿಡಿದು ಸಾಗು ನೀನು...

ನಿನ್ನ ವರಿಸಿದ ಚೆಲುವನೆಂದು...

ಆಕಾಶವನು ನೋಡುತ ಎಣಿಸದಿರು

ದಿನ ಬೆಳಗುವ ರವಿ ನಿನ್ನವನೆನ್ನುತಿರು

ಹಾಲಿನಂತಾಗುವುದು ಬಾಳುವ ಬದುಕೆ

ಹುಳಿಯಿಂಡುವವರ ಭಯ ನಿನಗೇತಕೆ

ಸ್ವರ್ಗವಿವುದು ನಿನ್ನೊಲವಿನಲಿ ಸಂಸಾರದಲಿ

ಬಾಳಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಗ್ಗುರುತು ಮೂಡಲಿ

ನೊಗವ ಬಿಗಿದು ನೇಗಿಲ ಹಿಡಿದು

ಕೈಯ ಕೋಲು  ಬೀಗಿದ ದ್ವನಿಯು

ನೆಲವ ಸೀಳುತ ನೀ ನಡೆವ ಪಜ್ಜೆಗೆ 

ಸರಿಯುತಿವೆ ಹನಿದ ನೀರ ರಾಶಿ

ನಾಳೆಯ ಬದುಕ ಬಂಡಿಯಿದು

ಹೊನ್ನ ಬೆಳೆವ ಕೆಸರ ಗದ್ದೆಯಿದು

ಭಾವ ತೀರಿದ ಬದುಕು

ದೂರ ತೀರದಿ ನಗುವು

ಸಾಗುತಿದೆ ಮನದ ಕಡಲಲಿ

ಬೇಗುದಿ ತುಂಬಿದ ಒಡಲಲಿ

ಮರೆಲಾಗದ ಕಹಿಯಲಿ

ಮೂಡಲಾಗದೆ ಚೆಲುವು

ಕೆಣಕಬಹುದೆ ಹಳೆಯ ನೋವ

ತೊಳೆಯಲಾರದ ಮಳೆಯ ಧಾರೆ

ಹೊಸತು ಚಿಗುರಲು ಒಲವಲಿ

ಜೀವನ ದಾರಿಯು ಬೆಳೆಯಲಿ

ವರುಷ ಉರುಳಿದ ಜೀವನ

ಹರುಷ ತುಂಬುತಾ ಸಾಗಲಿ

ಆರಲಿದೆ ನೀ ಆರಾಧಿಸುವ  ಜ್ಯೋತಿ

ಎಣ್ಣೆ ಮುಗಿದ ಬತ್ತಿಯು

ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿದೀ ತನುವಲಿ

ನೋಡ ನೋಡುತಲೆ

ಬೆಳಕ ದೂರಕ್ಕೆ ಚಿಮ್ಮಿದೆ

ನಭದೆತ್ತರ ಏರಿದೆ

ದೇಶದೊಲುಮೆಯ ಬಿತ್ತಿದೆ

ತಿರುಗಿ ನೋಡುತಿಹರೆನ್ನಲು

ನನ್ನ ಮನವಿದೋ ಜಾರಿದೆ

ಕತ್ತಲೆಯನೇಕೋ ನೆಚ್ಚಿದೆ

ಮತ್ತೆ ಉರಿಯಲು ನೀ ಬೆಳಕಲ್ಲ

ಅದೇ ಎಣ್ಣೆ ಬತ್ತಿಯ ಮಿಶ್ರಣ

ಬೂದಿಯಾಗಿವೆ ಬದುಕಲ್ಲಿ

ಕಣ್ಣಕಾಂತಿಯ ಬೆಳಗು

ಹರಿವ ನೀರಿನ ಝಳಕು

ನಿನ್ನಿಂದ ಕಾಣುತಿದೆ ಈ ಭುವಿಯಲಿ

ಬೆಳಗಿದಾ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗದಿಹನೇ

ಕತ್ತಲೆಗೆ ಭುವಿಚಂದ್ರನೊಡನಾಟವನೇ

ಅವನಿತ್ತ ಪ್ರೀತಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಎನ್ನುವುದೇ

ಅವನಿಲ್ಲದಿರೆ ಇನ್ನೊರ್ವರಿರುವುದೇ

ಅಂತ್ಯವಿವುದಯ್ಯಾ ಗೆಲುವಿನಾಟಕ್ಕೆ

ನೋವುನಲಿವು ಸೋಲಿನಾ ಪಾಠಕ್ಕೆ

ಪ್ರಾಣದೇವನ ಲೀಲೆಗೆ ನಾಮ ನನ್ನದು

ಆತ್ಮ ದೇಹವ ತೊರೆಯಲು ವಿಧಿ ಎನ್ನದು

ಸರ್ವಕಾಲಿಕಾ ಸತ್ಯವು ಸಾವ ತಡೆವರಿಲ್ಲ

ನಾನೇ ನಾನೇ ಎನುತ ಬೀಗಿದವರೆಲ್ಲ

ಮಡಿದ ಋಣವ ಪಡೆದವರು

ದೀಪದಾ ಬೆಳಕಲಿ ಬದುಕುವರು

ತತ್ವ ಇರದ ಗುಡಿಗಳಲ್ಲಿ

ದೇವನಿರುವುದೇ

ಅಹಂ ಇರುವ ಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ

ತೃಪ್ತರಾಗುವುದೇ

ಕೃಷ್ಣ ಕೃಷ್ಣ ಕೃಷ್ಣನೆಂದರೆ

ದೇಹದಾತ್ಮದೊಳು ದೇವ ನಗುವನು

ಧರ್ಮರಾಯನ ಅಹಂ ಮುರಿವನು

ಎನ್ನಾತ್ಮವ ಕಡೆವೆನೆಂದು

ಕೈ ಮುಗಿದು ಕುಳಿತರೆ

ಜೀವನ ಭೋಗಗಳ ನೀ ತಡೆದು 

ಪಾವನ ಮಾಡಿದೆ ರಂಗಯ್ಯಾ

ಎಮ್ಮ ಕಾಪಡುವ ಕಾರ್ಯವು

ಪ್ರಾರ್ಥಿಸೆ ನಿನ್ನದೆಂದರೆ

ಕಾಯಕ್ಕೆ ಕಾರ್ಯವ ನೀಡಿ

ಕುಟುಂಬವ ನೀ ಸಲಹಿದೆನಯ್ಯಾ..

ಊರ ಕೇರಿಯ ಅತೀ ದೂರ

ಅಗ್ರಹಾರಿಗಳ ಸೇವೆಯ ಭಾರ

ಮೇಲೆ ನರಬೇಟೆಯ ಕಾಡು

ಹರಿದ ಗುಡಿಸಲ ಸಾಲು ಗೂಡು

ಕೂಗಳತೆಯಲಿ ಊರ ಶೂದ್ರರು

ನಾವೆಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ ಅತೀ ಶೂದ್ರರು

ಇದೇ ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸ

ಭಾರತದ ಅತಿವರ್ಣ ಇತಿಹಾಸ

ಮಳೆಗಾಲದೊಳು ಚಿಟಪಟ

ಹೆತ್ತವರ ಗುಡಿಯೊಳಗೆ

ಚಿಗುರಿದವರಿಗೆ ಅಭೀಷೇಕ

ಹಸಿದಾಗ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಸಂಕಟ

ಸತ್ತವರು ಮಣ್ಣಡಿಯೊಳಗೆ

ಉಳಿದವರಿಗೆ ಪಂಚಾಮೃತಯೋಗ

ಇದೇ ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸ

ಭಾರತದ ಅತಿವರ್ಣ ಇತಿಹಾಸ

ಕಟ್ಟಿದ ಬಾವಿ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ

ಭರವಸೆಯ ಹೆಜ್ಜೆ ನೂಕುತಿದೆ

ಮೇಲಕ್ಕೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೀರನ್ನು

ಏದುರಿಸಿರ ಭಾರಕ್ಕೆ ಕೈ ಬಾಚಿದೆ

ಅಮ್ಮ ನೀನಾದೆಯಾ..

ಬಿಸಿಲ ತಾಪದೊಳು ಬಾಡಿದೆ

ದೂರ ದೂರದ ಕಾರ್ಯವು

ಜೀವದೊಲುಮೆ ತರುತಿದೆ

ಕಣ್ಣು ಕಾಯ್ದಿಟ್ಟು ಕಾದವರಿಗೆ

ಅಮ್ಮ ನೀನಾದೆಯಾ..

ಬಿಸಿ ಬಿಸಿಯ ಕೂಳ ಬಡಿಸಲು

ಹಸಿದಿರುವೆ ಕರುಗಳ ತುಂಬಿಸಲು

ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದ ಪಯಣ

ನೀನೊಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಸಲಹಿದೆನು

ಅಮ್ಮ ನೀನಾದೆಯಾ..

ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡು ನನ್ನ ಓರಟು ತನವ

ನಿನಗೆ ಸಾಟಿಯಿರುವ ದೇವರ

ನಾ ಕಾಣಲಾರೆನು ಜನುಮದಲಿ

ಸಲಹುವೆನು ನಿನ್ನ ಈ ಜೀವನದೊಳು

ಅಮ್ಮಾ ಅಮ್ಮಾ ಅಮ್ಮಾ..

ಹುಟ್ಟಿರುವ ಹಕ್ಕಿ

ಗೂಡಿಂದ ಬಿದ್ದು

ಹೊರಲಾಡಿ ಪ್ರಾಣ ತೆತ್ತೆಂದರೆ

ರಾಮ ರಾಮ ಎಂದಿಪ್ಪರಿವರು

ನರಲಾಟದಲ್ಲಿರುವ 

ಹಸುಳೆಯ ಕಂಡರೆ

ದೇವನಾಟವೆಂದೆನುವ

ನರನಾಟಕವ ನೋಡಿರಯ್ಯ

ಕಲಿ-ತವರಲ್ಲಿ...

ಮರುಳು ಮನಸು

ಇರುಳ ಕನಸು

ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯನು ತುಂಬಿದೆ

ನಡೆದ ಜೋಡಿ

ಬಿಡದ ಮೋಡಿ

ನೆನಪ ಕತೆಯನು ಕೆದಕಿದೆ

ಮರೆಯಲಾರೆದೆ

ಕಾಣಲಾರದೆ

ನಿನ್ನ ನಗುವನು ಬಯಸಿದೆ

ಚೆಲುವಿಗಾಗಿ ಮರುಳಿಗಾಗಿ

ಹಚ್ಚುತಿಹರು ಬಣ್ಣಗಳ

ಗೆಲುವಿಗಾಗಿ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿ

ಬಿಚ್ಚುತಿಹರು ಹಣಗಳ

ಹುಚ್ಚರಿವರು ಹೆಚ್ಚುತಿಹರು

ಸತ್ತು ಹೋಗುವ ಬದುಕಲಿ

ಚೆಲುವಿಗಾಗಿ ಮರುಳಿಗಾಗಿ

ಹಚ್ಚುತಿಹರು ಬಣ್ಣಗಳ

ಗೆಲುವಿಗಾಗಿ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿ

ಬಿಚ್ಚುತಿಹರು ಹಣಗಳ

ಹುಚ್ಚರಿವರು ಹೆಚ್ಚುತಿಹರು

ಸತ್ತು ಹೋಗುವ ಬದುಕಲಿ

ಕರ್ನಾಟವೆಂಬ ನೆಲದೊಳ್
ಪದ ಕಸಿಯ ಮಾಡಿದೊಡೆ
ಹಸಿರಾಗುವುದೆನ್ನ ಕನ್ನಡ
ಹೆಸರಾಗುವುದೆನ್ನ ಕನ್ನಡ
ಹಳೆಗನ್ನಡ ನಡುಗನ್ನಡ
ಹೊಸಗನ್ನಡ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಕನ್ನಡ
ಪುಸ್ತಕ ಸಮಚಿತ್ತದೊಳ್
ಬರೆವ ಚೆಲುವ ನುಡಿಗನ್ನಡ
ಎನ್ನೆದೆಯ ಭಾಷೆಯಾಯಿತು
ಜ್ಞಾನ ಶಿಖರವನು ತಾತ್ವಿರಿಂದೆತ್ತಿ
ಹೊನ್ನ ಪದಗಳ ಸಾಗರದಿ
ಕವಿಪುರಜನರೆಲ್ಲಾ ಕಡೆದಾಗ
ಅದುವೇ ಅಮೃತ ಕನ್ನಡ
- ಪೃಥ್ವಿರಾಜ್ ಜಿ 

ನೀಲನಭವನು ಸೀಳಿ ಬರುವ

ಮಿಂಚು ಸಿಡಿಲುಗಳೆಲ್ಲ

ದಗೆಯೆದ್ದಿಹ ಮನವನು

ತಣಿಸ ಬಲ್ಲದೇನು

ಒಲವೊಡೆದ ಹೃದಯವನು

ಸನಿಹದಲಿ ಪುಟಿದೇಳುವ

ನಗೆಬುಗ್ಗೆಯೊಂದು

ಜೋಡಿಸಬಹುದೇನು

ಮಣ್ಣಹೀರಿ ನೀರ ಕುಡಿಯುತಿವೆ

ರವಿ ಕಿರಣಗಳು ಕಾಣದಂತೆ

ಕರಗುತಿದೆ ಭುವಿಯು

ಮತ್ತೆ ನಗುವ ಭರವಸೆಯಲಿ

ನನ್ನ ಮೀರಿ ಮಿಡಿಯುತಿವೆ

ನೆನಪುಗಳೆಲ್ಲ ನೆರೆಯಂತೆ

ಒಣಗಿರುವ ಬದುಕ ಬಯಕೆ

ಸುತ್ತಗೆ ಹನಿದಿದೆ ನಿನ್ನಾಸರೆಯಲಿ

ಮೊದಲ ಮಳೆಯಂತೆ ಜಾರದಿರಲಿ

ಹಸಿರ ತುಂಬುವ ಬಸಿರ ಚಿಗುರು

ಪ್ರೀತಿ ಪರಿಸರವನು ನಾಳೆಗಾಗಿ

ನಮಗಾಗಿ ಬೆಳೆಸುತಿರಲಿ

ತೊದಲ ಸವಿಯ ಮಾತುಗಳಿರಲಿ

ಎದೆಗಪ್ಪಿದ ಸಲುಗೆಯ ಜೀವದುಸಿರು

ನಮ್ಮ ನಗುವ ಬೆಳದಿಂಗಳಾಗಿ

ಈ ಬದುಕ ಬೆಸೆಯುತಿರಲಿ

ನೀನಿಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತು ಮಾಯವಾಗದ ಚೆಲುವು

ಮಳೆಯ ಕೆಸರಲ್ಲವದು ನನ್ನೆದೆಯ ಒಲವು

ಮನದ ಕಾಮನೆಗಳ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಕಾಯುತಿಹೆನು

ನಿನಗಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ ಒಲವ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯೆಲ್ಲವು 

ಕದಲಿದ ಕಡಲನು ಅವಿಯಾಗಿಸೋ ರವಿಯಂತೆ

ಬಳಲಿದ ಒಡಲಿನ ದಾಹ ನೀಗಿಸುವಂತೆ ನಿನ್ನ ಬರವು

ಸಖಿ ರಾಧೆಯ ಕೃಷ್ಣ ಹಂಬಲಿಸುವಂತಿದೆ ನೋಡು

ತುಡಿಯುವ ಜೀವದೊಳಗೆ ನಿನ್ನ ಕಾಣುವ ಹಸಿವು

ಗೆಳತಿ ಒಬ್ಬಂಟಿ ಜೀವವಿದು ಒಂದೊಂದೆ ಹೆಕ್ಕುತ್ತಾ

ಅಕ್ಷಿಯೊಳಗೆ ತುಂಬುತಿವೆ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ನೆನವು

- ಪೃಥ್ವಿರಾಜ್ ಜಿ.

ಕಿವಿಗಂಟುವ ಗಂಟೆ ಸದ್ದುಗಳೆಲ್ಲವನು ನುಂಗಿದವರಾರು

ಕೆಲವೊತ್ತು ಬೊಬ್ಬಿರಿದು ಎನ್ನ ಗಮನ ನುಂಗಿದವರಾರು

ಭಗವಂತ ನಿರ್ವಿಕಾರನು ನಿರಂಹಕಾರಿಯು ತಾನೇ

ಗುಡಿಯಲಿ ಮಸೀದಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಬುದ್ದಿಯ ನುಂಗಿದವರಾರು

ನಿನ್ನ ಮಾತ್ರದಿ ಪ್ರವೇಶವು ಅವನ ಬಿಟ್ಟು ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲದೊಡೆ 

ನನ್ನ ತನವನ್ನು ಮನವನ್ನು ಹಣವನ್ನು ನುಂಗಿದವರಾರು

ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿರುವ ಲೌಕಿಕ ಜೀವನ ಸಾಂಗತ್ಯದೊಳು

ಮಿತಿರಹಿತ ಅಲೌಕಿಕ ಭಾವದೊಳು ನನ್ನ ನುಂಗಿದವರಾರು

ಗೆಳತಿ ನಮ್ಮ ಚೆಲುವು ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ಬದುಕಲ್ಲಿರೆ

ಏಕಬಹುತ್ವದ ಅಲಂಕಾರ ತುಂಬಿ ಬದುಕ ನುಂಗಿದವರಾರು

ಜೀವ ತೊರೆದು ಕೊರೆವ ಬದುಕ

ಕಾಣ ಬಲ್ಲೆಯಾ ನೋಡು..

ಕಡಲ ತಡಿಯ ಹಾಲ ನೊರೆಯಲಿ

ಮೊರೆವ ಆಕ್ರಂದಣವ ಕೇಳು

ಎಷ್ಟು ಜನ್ಮವ ತಳೆದರೇನು

ಮನುಜನಾಗಿ

ಗುಡಿಗೆ ಬಂಗಾರ ಮೆತ್ತಿದರೇನು

ದಾನಿಯಾಗಿ

ಸೇರದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ತನುವು

ನಿನ್ನೊಳಿರುವ ಜನಮನವನು

ಮೈಯ ನೀನು ತೊಳೆದರೇನು

ಪವಿತ್ರ ನದಿಯಲಿ

ಸತ್ಯವ ಸುಳ್ಳಿಗೆ ಬೆಸೆದರೇನು

ನೂರು ವೇದಿಕೆಯಲಿ

ಮಾಡದಿರೆ ಅನೂಕೂಲವನು

ಬದುಕುವ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ

ಇಹದೊಳಗೆ ಬದುಕು ಕಾಣದಿರೆ 

ಸಕಲವು ನಿನ್ನದೆಂದು

ಕನಿಕರಿಸು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆನೆಂದು

ಪರದೊರಗೆ ಕಂಡು

ನೂಕಿ ಬಿಡಲಿ ನೆನಪುಗಳ

ಪಶ್ಚಾತಾಪದ ನರಕದೊಳು..

ನರನಾಡಿಯೆಲ್ಲ 

ಸ್ವಾರ್ಥದ

ವಿಷವಿರಲು

ನಿನ್ನ ಬಿಡುವರೆ ತಾಯಿ

ಹಣಕ್ಕಾಗಿ 

ಮಾರುವರು

ಕಟ್ಟಿರುವವರು

ನಾವಾದರು

ಕೇಳುವರಾರು

ಪಕ್ಷಪಾತಿಗಳೆಲ್ಲ

ಕೊಳಕಾಗಿಹರು

ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಶಾಪ

ನಮ್ಮ ತಟ್ಟ ಬಹುದೇನೊ

ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಾಡನ್ನು

ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡವನು

ಕೊರೆದರೂ ಅಗೆದರೊ

ಮಾರಿ ತಿಂದರೊ

ತೀರದ ದಾಹವದು

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ 

ನಿನ್ನ ಹಸಿರ ಸೆರಗನು

ಎಳೆಯುತಿಹರು

ನಿನ್ನವರು ಅವರಲ್ಲ

ಸತ್ತಿರುವವರು

ಮೌನಕ್ಕೆ ಜಾರಿದವರು

ಆರ್ಭಟಿಸುವವರಿಗೆ

ತಾಯಿ ಜಲವಾದರೇನು

ಮಣ್ಣಾದರೇನು

ಮರಗಿಡ 

ಪ್ರಾಣಿಪಕ್ಷಿಯಾದರೇನು

ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಣ್ಣೆರಚಿ

ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆದು

ಮತ್ತೆ ಸುಳಿಯುವವರೇ

ಸುಳಿಗೆ ಮಾಡುವವರೇ

ನಿನ್ನ ಹೆಸರುಗಳ

ಬಾಡಿಗೆ ಪಡೆದವರು

ಬೊಬ್ಬಿಡುವ 

ಮಾಧ್ಯಮವ

ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು 

ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಇಲಾಖೆಯ 

ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು 

ಬಿಟ್ಟು

ಜನರೆಲ್ಲ 

ನೆಮ್ಮದಿಯಲಿರಲು

ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು

ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವ ಮಾಡಿದರೆ

ಎಲ್ಲವು ಸುಗಮ

ಕಾಯಾಂದವನು 

ನಿವಾರಿಸು ನಿಧಾನಿಸು

ಬದುಕಿಗೊಂದವನು

ನೀ ಕಾದಿರಿಸು

ಸಿಂಗರಿಸು..

ನಿನ್ನಳತೆಯನು

ನೀನಾಡದಿರು

ಕಣ್ಣಳತೆಯಲಿ

ಕೊಂಡಾಡುವರು

ಸಿಹಿಕಹಿಗಳನು..

ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಲಿ

ನಿನ್ನವರಿದ್ದರೇನು

ಚಾಣಕ್ಯ ಇದ್ದವರ

ಬಳಸಿ ರಾಜ್ಯ ಕಟ್ಟಿಸಿದ

ನೀನಾಗು ನಿನ್ನವರಿಗಾಗಿ..

ಊರದಾರಿಯ ನಡುವೆ

ಮನುಜ ಮನವಿರಲು

ತನುವ ಕಾಪಿಡಲು

ನಾನಾಗಲಾರೆನು ಶುದ್ಧನು..

ತಳಿರು ತೋರಣವನ್ನ

ಕಟ್ಟಿದಾ ಮನೆಯ

ಮುಟ್ಟದೆ ನೋಡದೆ

ಊಹಿಸಲಾರೆ ಶುಭವನು..

ಎಲ್ಲ ದೇವರ ಒಳಗಿಟ್ಟು

ಹೊರ ಅಂದವನು ನನಗಿಟ್ಟು

ಮುಟ್ಟದಿರೆಂದು ಭೋದಿಸೆ

ನಾ ಮುಟ್ಟದಿರಲಾರೆನು

ನನಗಿಂತ ಕೆಳತಳವನು...

ಬೆನ್ನ ತಟ್ಟಿದವರೆಲ್ಲ 

ಬೆಲ್ಲ ತಮಗೆಂದು ತಿಂದರೆ

ಮಾಡಿದವನು ನಾನೆಂದು

ಬಾಣಲೆ ಕರಿಯ 

ತೊಳೆವವನಾಗಲಾರೆನು...

ಕಾಲನಿಗ್ರಹಿಸಿ ಹೊಳಪು

ಹೊಳೆದಿವುದೆನ್ನಯ ಬುದ್ಧಿ 

ಮತ್ತೆ ದೂಡಲು ನಾನು

ಕಾದ ಸೀಸದ ತುಂಡು

ಕಾನೂನಿನ ಪುಸ್ತಕವು...

ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಸ್ವಾಗತಿಸು

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನೆರಳು

ನಾನಾಗುತಿಹೆನೆಂದು

ನನ್ನತನದ ಹೆಮ್ಮೆಯಿದೆ

ಈ ಮನುಜ ಕುಲಕೆ

ಚೆಲುವಕಾಂತೀಯಕೃತರವಿಮಣಿಯನೀಡಲು

ಯಾದವಜನಪತಿಗೆಗೊಲ್ಲರಾಮುರಳಿಯ

ಬೇಡಿಕೆಯನೀರಾಕರಿಸೆಯಾದವಸಹನು

ಸತ್ರಜಿತೆನ್ನಸಹೋದರಪ್ರಸೇನಗೆನೀಡಿದ

ಪ್ರಸೇನಾಮೃಗಬೇಟೆಯಾಡಲಾಕಾನನದಿ

ಸಿಂಹರಾಜನುಗೈದುಯಾದವವಧೆಯನು

ಮಣಿಯಪಡೆದನುಖುಷಿಯಲಿ

ಕಾನನದೊಳಗರ್ಭದಿಂದುದಿಸಿ

ಮರಣವಿಲ್ಲದಕರಡಿಯು

ಮೃಗೇಂದ್ರನಾಮಣಿಸೆಪಡೆದನಾಮಣಿಯ

ತನ್ನಪುತ್ರಿಯಾಡಲಾಗುಹೆಯೆಲ್ಲವು

ಬೆಳಗಿದಾಖುಷಿಯಿಂದಲೆ

ಭೋರ್ಗರೆಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುವಾಜಲಧಾರೆಯಂತೆ

ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಾನಾರಾಮಭಕ್ತನು

ಕುಲಜನರುಪುರವಾಸೀಗಳೆಲ್ಲಕೃಷ್ಣನಾನಂಬದೆ

ಅಪರಾದವನ್ನೆಸಗಿದಚೋರನಿವನೆಂದೊಡೆ

ಕುಪಿತವಾಯಿತಾತುಂಡುಯಾದವರಸಂಘಗಳು

ಸ.. ಸನಿದಪ ಮಗರಿಸ

ದನಿಸ ಗಮಪದನಿಸ..

ನಿನ್ನೆಜ್ಜೆಯ ಗೆಜ್ಜೆಯಧ್ವನಿಯು

ಕಿವಿಗಿಂಪಿನ ಶೃಂಗಾರವು

ಕಣ್ಣಿನ ನೋಟಗಳೆಲ್ಲವು

ಶಾರದೆ ನವಿಲಿನ ಗರಿನಾಟ್ಯವು

ಓಂ ದೀಂ ತನನಂ

ಡಮರುಗವು ಬಡಿದಿರಲು

ಕೈಲಾಸ ನಡುಗಿರಲು

ಮೈಯೆಲ್ಲ ಹಾವಭಾವ

ರೋಮಾಂಚನದ ಹೊನಲು

ನಟರಾಜ ರಮನೀಯ 

ದರುಶನದ ಭಾಗ್ಯವೆಮಗೆ

ಕುಣಿಯಲಿ ಕುಣಿದಾಡಲಿ

ಮನವೆಲ್ಲವು ತಣಿಯಲಿ..

ಎಲ್ಲಾ ದೇವರ ನೋಡಿ

ಒಂದು ದೇವರ 

ನಿನ್ನವಾಗಿಸೋ ಮುನ್ನ                     

ಸ್ವೀಕರಿಸು 

ಪ್ರೀತಿ ಆದರಗಳಿಂದ 

ನಿನ್ನ ಬದುಕನ್ನ...  

ಕಾವವನು ಕಾಯುವನು

ಸಂಶಯವ ಕಾಣದೆ

ನಗುವ ತರುವ ಮೊಗದಿ

ನೀ ಕರೆಯದಿರು

ಎದೆಯ ಕೊರೆಯದಿರು

ದೇವನಿಲ್ಲ ಗುಡಿದೇಹದೊಳಗೆಂದು

ನೀನಾಗುವೆ ನಮ್ಮವರಿಗೆ

ಆತನಿರುವ ಸಂವೇದನೆಯು

ಈ ನಿಜವರಿಯೆನೇನು

ಸಂಕಟ ತಾ ನಮಗಿರದೆ

ಕಲ್ಲುಗೋಡೆಗಳಿಗೇನಾಯ್ತು

ನೀ ಬೊಬ್ಬಿಡಲು

ಬೆಳಂದಿಗಳು ಬೆಳಕಲ್ಲವೇ

ಆ ಕತ್ತಲೆಯೊಳು

ನಿನ್ನ ಹಿರಿ ತಲೆಮಾರು

ಬೆಳಗಿಲ್ಲವೇ ಮನೆಮನವನು

ಮತ್ಯಾಕೆ ಅಂಜಿಕೆಯು

ಈ ಮೂಢ ಮನದಲಿ

ನಾ ಓದದ ಪುಟಗಳ

ತಿರುವಿ ಭಯದೊಳು

ಬದುಕೆನ್ನಲಿ ಅವರು

ನಂಬಿದ ಜೀವನ ನಾನುಳಿಯೆ

ನನ್ನ ದೇವರು ಇವರೆ

ನಮಗೆ ನೆರವಾದವರು

- ಪೃಥ್ವಿರಾಜ್ ಗಂಗೋತ್ರಿ

ಬೇಂದ್ರೆ....

ಬದುಕು ಬೆಂದೊಡನೆ

ಉದಿಪುದು ಜೀವ ಕವಿತೆ

ನೋವು ನಲಿವುಗಳು

ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಭಾವದೊರತೆ

ಸಜೀವ ಬಂದಿಯಾದೊಡೆ

ಒದಗಿ ಬರುವುದೇ ಜೀವನ

ಮತ್ತದೇ ಹಳೆ ನೆನಪು

ಹೊಸದೊಂದು ಸವಿಗವನ

- ಪೃಥ್ವಿರಾಜ್ ಜಿ

ವಲಸೆ ಕಾರ್ಮಿಕರು

ಮಾರಿ ಮಾರಿ ಎಂದು 

ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ

ಆಗುತ್ತೇವೆ ಸೋಮಾರಿ

ಬದುಕಲು ಬೇಕಲ್ಲವೆ

ಏನಾದರೊ ಮಾರಿ

ನಾವುಗಳು ಅಲೆಮಾರಿ

ಹಸಿವ ಉರಿ ತಡೆಯುತ್ತಾ

ಬೆತ್ತಲೆ ಪಾದ ಬಿಸಿಲನೇರಿ

ಊರಿನ ಕಡೆಯ ದಾರಿ

ಬೀಳುತ್ತಾ ಹೊರಳುತ್ತಾ

ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ಬೆವರ ಸವರಿ

ಪ್ರಾಣ ಪಕ್ಷಿಯು ಹಾರಿ

ಆಳುವವರು ದೊಡ್ಡವರು

ಅಳುವವರು ದಡ್ಡರೆಂದವರು

ರಕ್ತವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೀರಿ ಹೀರಿ

ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಿರವೇರಿ

ಬೆಳೆದಾಗ ಬಿಡುವುದೇ

ಆಸೆಗಳ ಹೆಮ್ಮಾರಿ

ಒಂದಲ್ಲ ಹಲವು ದಿನ

ನೆನಪಿಸು ಸೋಮಾರಿ

ದಕ್ಕಿದ ಬದುಕನೇರಿ

ನಾನು ನೀನಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ

ಹಸಿವು ಹುಡುಕಾಟ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ

ಇಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ ಈ ಮಹಾಮಾರಿ

ಕದಲಿ ವನದಲಿ

ದೂಕಿ ಬರುತಿದೆ

ಒಲವ ತಂಗಾಳಿ

ತೊದಲು ನುಡಿಯಲು

ಮಳೆಯು ಬರುತಿದೆ

ಮನಸು ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ

ಸೊಗಸ ಹಣೆದಿದೆ

ನಿನ್ನ ಎದುರಲೆ

ನಿಂತ ನಿನ್ನ ಕವಿತೆ

ಮೂಗು ಕಾಡಿದೆ

ಮಣ್ಣ ಪರಿಮಳ

ಮರೆತೆ ಅದರ ಸಾಲು

ಕೇಳ ಬಂದೆನು

ಚೆಲುವ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣಲಿ

ಹೇಳಲಾರೆಯ ಎನ್ನದಿರು

ಸಮಯ ಬರುತಲಿ

ಚಿಗುರು ಮೂಡಲಿ

ಹೇಳಿ ಬಿಡುವೆನು ನಾನು

ನನ್ನ ಹಡೆದ ನೋವ ದನಿಯು

ನಿನ್ನ ಕನಸ ಖುಷಿಯ ಗಣಿಯು

ಹೇಳಳಾರದೆ ತಾಳಲಾರದೆ

ಕಹಿಯ ನುಂಗಿರಲಾರದೆ

ಬಾಳ್ವ ಪರಿಯನು ನೆಚ್ಚಿದೆ

ಒಲುಮೆ ಕುಡಿಯಲಿ ಹೆಚ್ಚಿದೆ

ನಗುವ ನೋಡುವ ತವಕವು

ಮಗುವ ಮುದ್ದಿಸೋ ಪುಳಕವು

ಸರಿತಪ್ಪುಗಳೇನೆ ಇರಲಿ

ಜಗವೇ ಕಂದನಿಗಾಗಿರಲಿ

ಬೆಳೆದ ಗಿಡದಲಿ ತುಂಬಿ ಫಸಲು

ತಾಯಿ ತ್ಯಾಗವು ತಡೆದು ಬಿಸಿಲು

ಓ ಮಾತೃ ಹೃದಯವ ನೀಡಿದೆ

ನನಗೆ ಜೀವದಾನವ ಮಾಡಿದೆ

ಮೂಗುತ್ತಿಯೊಂದು ಮುಂಜಾನೆಯಲಿ

ಬಾವಿಯ ರಾಟೆಯ ಹರಟೆಯಲಿ

ಮರಗಳ ಎಡೆಯಲಿ ತೂರಿದ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ

ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು ರಾತ್ರಿಯ ಕಥೆಯ ಹೇಳುತಿತ್ತು

ಚದುರಿದ ಕೇಶವು ಗಾಳಿಗೆ ಬಾಗುತ್ತ

ಬೆರಳಲಿ ಮಡಿಯುತ

ಕಣ್ಣು ಒಂದೆಡೆ ಹಾಯುತ

ನಾಳೆಯ ದಿನಗಳ ಎಣಿಸುತಿತ್ತು

ಚೆಲುವ ಗುಣಿಸುತಿತ್ತು ನಾರಿ ನಾಚುತಿತ್ತು

ಬೀಸುತಿವೈ ಗಾಳಿ

ಯಾವುದೋ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ 

ಮಳೆ ಸುರಿದಿದೆ

ತಂಪಾಗಿಸಿದೆ ನೆಲವ 

ಎನ್ನುತಿವೆ ಮನವು

ಎನ್ನ ಹಗಲ ಕನವೋ

ನೋಡುತಿರುವ ಕಂಗಳು

ಮಂಜಾದರೂ ಮುಪ್ಪಲಿ

ಮೈ ಸಾಕಲು ಸಾಕು

ಕೂಳ ರಾಶಿಯು ಎನಗೆ

ಎಂದೆನುತ ಸಾಕಿವೆ ಜೀವ

ಎನ್ನ ಆಸೆಯ ಮನೆಯ ಕೂಸ

ತೊರೆಯದಿರೆನ್ನನು ಕೃಷ್ಣ 

ರಾಧಿಕ ವಲ್ಲಭ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ 

ನಿನ್ನನೆ ನಂಬಿರುವ ಜೀವ

ನಿನ್ನೊಲು ಶರಣಾದ ಈ ಭಾವ||೨||

ನಾ ರಾಧೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ ನಿನ್ನಯ

ಯಶೋದೆಯಂತೋ ಅಲ್ಲ ಕನಯ್ಯ

ಮರುಳಾದೆನು ನೋಡಿ ನಿನ್ನಾಟವನು

ಮರೆಯಲಾರೆನು ಬಾಲ ತುಂಟಾಟವನು..

ಸ್ವೀಕರಿಸೋ ಹೇ ಮುಕುಂದ

ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯ ಲೀಲಾನಂದ|೨|

ತಪ್ಪಿದ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ನಿನ್ನ ವಾಣಿಯು

ಸುಮಧುರ ಸಾನಿಕ ಧ್ವನಿಯು

ದುರುಳನ ರಕ್ಷೆಯ ಮುರಿದ ಮುರಾರಿ

ಮಗಳಿಗೆ ವರವನು ನೀಡಿದ ಶ್ರೀ ಹರಿ

ಆಸರೆ ನೀಡು ಅರ್ಜುನ ಸಖನೆ

ರುಕ್ಮಿಣಿ ಭಾಮೆಯ ಪ್ರಿಯಕರನೆ|೨|

ಜೀವದ ತಂತಿಯು ಮೀಟಿದೆ

ಹೃದಯದ ಗೆರೆಯನು ದಾಟಿದೆ

ಪಲ್ಲವಿ ಅರಿಯಲು

ಒಲವನು ಮರೆಯಲು

ಅನುಪಲ್ಲವಿ ತಾನೆ ಜಾರಿದೆ

ಭಾವನೆಗಳನು ಮಾರಿದೆ..

ಭಾವನೆಗಳನು ಮಾರಿದೆ..

ನೀರಿಗೆ ಬೀಳುವ 

ಕಲ್ಲಿನ ದನಿಯು

ಶಾಂತತೆಯನ್ನೆ ಕದಡಿದೆ

ಜೀವನ ಚೈತ್ರವ

ತುಂಬಿದ ನೆನಪುಗಳ

ಸಂಬಂಧವನ್ನೇಕೋ ಕಡಿದಿದೆ

ಮತ್ತದೇ ಬಿರುಗಾಳಿ

ಸುಡು ಬಿಸಿಲಿನಲಿ

ದೂರಕ್ಕೊಯ್ಯುತಿದೆ ಮನವನು

ತಿರುಗಲಾರೆನು ಸರಿಯಲಾರೆನೆಂದು

ನಯವಾಗಿ ದೂರುತ್ತಿದೆ

ದೂಡುತಿದೆ ಈ ತನುವನು

ಶಾಲೆಯಂಗಳದಿ ಮುಂಜಾವಿಗೆ 

ಏರುತಿಹುದೆಮ್ಮೆಯ ಬಾಹುಟ 

ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯದಲಿ

ತುಂಬಿ ದೇಶದೊಲುಮೆಯ||೨||

ಗಗನದೆತ್ತೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುತ್ತಿದೆ

ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕನಸುಗಳನು

ನನಸಾಗಿಸಲು ನಾವಿಂದು

ಮಾಡೋಣ ನಿಜದ ಸಂಕಲ್ಪ ..

ಧರ್ಮ,ಜಾತಿ,ಮತಗಳು

ಭಾಷೆ, ಪ್ರಾಂತ ಮಿತಿಗಳ

ದಾಟಿ ಕಟ್ಟಿದ ರಾಷ್ಟ್ರದಲಿ

ಸಮರಸ ಭಾವ ಚೆಲ್ಲಿದೆ..

ಪರಮಾಧಿಕಾರವಿದು ನಮ್ಮದು

ಪೂರ್ಣ ಸ್ವತಂತ್ರ ಗಣರಾಜ್ಯ

ಏಕ ಸೂತ್ರ ಬಂಧವು

ನಮ್ಮೀ ಸಂವಿಧಾನವು..

ನೆನೆಯೋಣ ಮೆರೆಯೋಣ

ನಾಳೆಯ ಬರೆಯೋಣ

ಈ ಗುರು ಸಾನಿಧ್ಯದೊಳು

ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ನೆಲದೊಳು..

ನೀ ಕಾವ ಭರವಸೆ

ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿರಲು

ತಲೆಬಾಗೆನು ಸೋಲಿಗೆ

ನನ್ನೊಳಗೆ ತುಂಬಿ

ಭವಿತವ್ಯದ ಕನಸನು

ದೇವರಾದೆನು ಪಾಲಿಗೆ..

ಓ ಗುರುವೆ

ನಿನ್ನ ಜ್ಞಾನದ ದೀವಿಗೆಯೊಳು

ನನ್ನ ಅಂಧಕಾರವನು

ಮನದಿಂದ ತೊಳೆದೆ

ನಿನ್ನನಾಲಗೆಯ ಪದಗಳೆಲ್ಲವ

ಆಲಿಸುವ ಮಗುವಾಗಿ

ಬಾಲ್ಯವನು ಕಳೆದೆ..

ಪ್ರತಿಗಳಿಗೆಯೊಳು ಎಡವಿದರು

ಅದುವೇ ಗುರುವೆಂದು

ಮರುಗಿ ಬೀಳದಿರೆಂದೆನು

ನಿನ್ನ ಅನುಭಾವವನು

ಭಾವದೊಳಗೆ ಬೆಸೆದು

ನನ್ನೊಳಗೆ ಚೈತನ್ಯವನು ತುಂಬಿದೆನು..

ಓ ಗುರುವೆ

ಏಕಾಂತದೊಳು ದುಡುಕಿನೊಳು

ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಲು

ಸಮಚಿತ್ತವನು ನೀಡು

ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಧೈರ್ಯವೇ ನೀನಾಗು

ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗು

ನನ್ನೀ ಜೀವನವನು ಕಾಪಾಡು..

ಕಾಡುತಿವೆ ಮೌನವನು

ಕಡಲ ತೀರದ ಗಾಳಿ

ಕಿವಿಗಚ್ಚುತ ತನು ತಂಪಾಗಿಸುತಾ

ಮುಳುಗುತಿವೆ ಮನಸುಗಳು

ನೆನಪುಗಳ ಸುಳಿಯಲಿ

ಅಲೆಗಳಂತೆ ಅಲೆಮಾರಿ..

ಮತ್ತೆ ಸಂಭವವೇನೊ

ಮುನಿಸಿಲ್ಲದ ಜೀವನದ

ನೀರ ನಡಿಗೆ

ನಿನ್ನ ಮನದ ಗುಡಿಗೆ..

ಮೀಟುವ ವೀಣೆಯ ಸ್ವರವಿಲ್ಲ

ದಾಟುವ ಹೆಜ್ಜೆಯ ನೆನಪಿಲ್ಲ

ಹಸಿಯಾಗಿದೆ ಮರಳು ಮರುಳು

ಕೂಗಿ ಕರೆದರೂ ಕೇಳದಂತೆ

ಗರಿಗೆದರಿದೆ ಬೆವರಿಳಿಸಿದೆ

ಪಶ್ಚಿಮದ ತಂಗಾಳಿ..

ಮತ್ತೆ ಸಂಭವವೇನೂ 

ಮುನಿಸಿಲ್ಲದ ಜೀವನದ

ನೀರ ನಡಿಗೆ

ನಿನ್ನ ಮನದ ಗುಡಿಗೆ..

ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿರಲು ಒಂದೇ ದಿಕ್ಕು

ರೀತಿ ನೀತಿ ಬೇರೆಯದೆ ಬದುಕು

ಕಾಣದಂತಹ ನೋವುಗಳನು

ಮೊದಲೆ ಊಹಿಸಲಾರರೇನು

ಅರ್ಥ ಮಾಡದ ಸಪ್ತಪದಿಯು

ಸುಪ್ತ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಚಲಿಸದೇನು

ಮತ್ತೆ ಸಂಭವವೇನೂ 

ಮುನಿಸಿಲ್ಲದ ಜೀವನದ

ನೀರ ನಡಿಗೆ

ನಿನ್ನ ಮನದ ಗುಡಿಗೆ..

ಆತ್ಮ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನ

ಸಕಲವು ನಿನ್ನಲ್ಲೆ ತಲ್ಲೀನ

ನೀ ನಡೆದ ದಾರಿಯಲಿ

ತತ್ವ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಯಲಿ

ಬೆಳಕಿವುದು ಮನುಕುಲಕೆ

ಮೌಢ್ಯವನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ

ಧರ್ಮವನು ಹಿಡಿದಪ್ಪಿ

ಮಾತೃತ್ವವನು ಸಾರಿದೆ

ಶಿವನಾಗು ಭಗವಂತನಾಗು

ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣನಾಗು

ಓ ಗುರುವೇ..

ಮತ ಹಿತಗಳೊಳಗೆ

ಅಹಿತಗಳನುಡುಕುತ

ಮಿತವಾಗಿ ತುಂಬುವ

ವಿಷ ಜಂತುಗಳಿವೆ

ನಮ್ಮೊಳಗೆ..

ದೇಶ ಸರ್ವರಿತ ಬಲ್ಲ 

ಸಂವಿಧಾನವನು 

ಒಮ್ಮೆ ತೆಗಳುತ

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೊಗಳುತ

ತಮ್ಮ ನೇರಕ್ಕೆ ನುಡಿವವರು..

ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲತ್ತಿ

ಕೈಯ ಮೇಲೆತ್ತಿ

ಬಿಗಿವರು ಭಾಷಣವನು

ಉರಿಸಿ ದ್ವೇಷವನು

ಮತ್ತೆ ಸಿಗಲಾರರು..

ಮನುಜ ಮತವನು

ಮರೆತ ತನುವಿದು

ಸುಡುವ ಅಸ್ಮಿತೆಯೊಳು

ಕರಗುತ್ತಿರುವರು

ಸಾವಿರಾರು ಜನರು...

ಪೃಥ್ವಿರಾಜ್ ಗಂಗೋತ್ರಿ