ನಿನ್ನಾ ಅವನತಿಯ

ನೀ ಕರೆದಂತೆ

ಬಾಸವಾಗುತಿದೆ..

ಒಳಗಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆಗಳ

ತೆರೆದೆನ್ನ ನೋಡು

ನಾಶವಾಗುತಿಹೆ ನೀನು..

ಮರವಲ್ಲ ನಾನು

ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡವಲ್ಲ

ನಾನು ಕುರೂಪ

ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಕೃತ ರೂಪ

ನಿನ್ನ ಬಾಹುಗಳೆಲ್ಲವು

ಜೇಡರ ಬಲೆಯಂತೆ

ಮುತ್ತಿವುದೆನ್ನನು..

ಕೂಗು ಜೋರಾಗಿ

ಮೆತ್ತಗಾಗುವವರೆಗೆ

ನಿನ್ನ ಧನಿಯು

ಕಿರುಚಾಟ ನರಲಾಟಕಿಲ್ಲ

ಅವಮಾನ

ಮೌನದೊಳಿರುವುದೆಲ್ಲವು

ನಾನಾರೆಂದು ಮತ್ತೆ

ಕೇಳದಿರು 

ಈ ಧರಿತ್ರಿಯಲಿ

ನನ್ನೊಡಲ ಅಗ್ನಿಯಲಿ

ನಿನ್ನ ಸಂತಾನವೆಲ್ಲವು

ದಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು..

ಮಾರಿ ಮಾರಿ ಎಂದು 

ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ

ಆಗುತ್ತೇವೆ ಸೋಮಾರಿ

ಬದುಕಲು ಬೇಕಲ್ಲವೆ

ಏನಾದರೊ ಮಾರಿ

ನಾವುಗಳು ಅಲೆಮಾರಿ

ಆಳುವವರು ದೊಡ್ಡವರು

ಅಳುವವರು ದಡ್ಡರೆಂದವರು

ರಕ್ತವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೀರಿ ಹೀರಿ

ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಿರವೇರಿ

ಬೆಳೆದಾಗ ಬಿಡುವುದೇ

ಆಸೆಗಳ ಹೆಮ್ಮಾರಿ

ಹಸಿವ ಉರಿ ತಡೆಯುತ್ತಾ

ಬೆತ್ತಲೆ ಪಾದ ಬಿಸಿಲನೇರಿ

ಊರಿನ ಕಡೆಯ ದಾರಿ

ಬೀಳುತ್ತಾ ಹೊರಳುತ್ತಾ

ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ಬೆವರ ಸವರಿ

ಪ್ರಾಣ ಪಕ್ಷಿಯು ಹಾರಿ

ಒಂದಲ್ಲ ಹಲವು ದಿನ

ನೆನಪಿಸು ಸೋಮಾರಿ

ದಕ್ಕಿದ ಬದುಕನೇರಿ

ನಾನು ನೀನಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ

ಹಸಿವು ಹುಡುಕಾಟ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ

ಇಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ ಈ  ಮಹಾಮಾರಿ