ನೀಲ ಕೇಶವನು ಬಾಚಿ
ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಮುಡಿದು
ಸಿಂಗರಿಸಿ ಕುಳಿತೆ ಏಕೆ
ನೀಲಾಂಬರಿ ನೀ..
ತಿಳಿನೀರ ಕೆರೆಯಲಿ
ನಿನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯವನು
ನೀಲಕಾಶದೊಡೆಯ ರವಿ
ಮಾತ್ರ ಸವಿಯುವನೇನೆ..
ಚಹರೆಯೊಳು ಸಿಂಧೂರ
ಗಂಭೀರದಾಲೋಚನೆ
ಬಿಂದಿಗೆಯೊಳು ನೀರ
ತುಂಬಿದೆಯಲ್ಲೇ
ಶೃಂಗಾರ ಭಾವದೊಳು
ಎನ್ನ ಸೂರೆಗೈವ
ನಿನ್ನ ಮುಂಗುರಳ
ಸರಿಸಿ ನೋಡಬಾರದೇಕೆ..
ನೀಲ ಕಂಗುತೆಂಗುಗಳ
ಬಿಳಿಸೀರೆ ಸರಿದು
ಮುಂಜಾವ ಕಿರಣದಂತೊಳೆವ
ಕಾಂತಿಯ ಚೆಲುವೆ
ಕನಸ ಜೋಳಿಗೆಯ ತುಂಬಿ
ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯೋಣ
ಬಾ ಎನ್ನ ಬಾಳಿಗೆ
ಓ ಚೆಂದ ಬಾಲಿಕೆಯೆ...
ಶೈವ ಪರ್ವತಗಳ ನಡುವೆ
ಕಾಠಿಣ್ಯ ತಪೋನಿರತನವನು
ದೇವ ಮೆಚ್ಚಿಸಿ ತನ್ನಿಚ್ಚೆಗೊಳಪಟ್ಟು
ಅವನನ್ನೆ ಪಡೆದು ಅಸ್ತಿತ್ವವನು ಕಳೆದು
ಭಕ್ತಿಶಕ್ತಿಯಲಿ ಲಿಂಗವನು ಪಿಡಿದು
ಶಿವಾತ್ಮವೆಂದೆನುತ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಗುತ್ತಾ
ಅಸುರಾಪುರಕ್ಕೆ ನೀಲಾ ವಾರಿಧಿಯ ಕಲಕುತ್ತ
ಪಯಣಿಸಿದನಾ ರಾವಣೇಶ್ವರನು
ಕೈಲಾಸದ ಬಿಳಿ ತಿಳಿಯಾದೊಡೆ
ಇಳಿದ ಗಂಗೆಯೂ ಸಮುದ್ರ ಸೇರಿದೊಡೆ
ಖಾಲಿ ಹಿಮಪರ್ವತಗಳಲ್ಲೇನಿದೆ
ಯುದ್ಧ ಅಸ್ತ್ರಗಳು ಫಲಿಸದು
ಓಲೈಕೆ ತಂತ್ರವೊಂದೇ ಉಳಿದಿಹುದು
ಲಿಂಗವನು ತಾ ಪಡೆಯಲು
ಎಂದೆನುತಾ ಇಳಿದು ಬೆನ್ನ ಪಿಡಿದನು
ಪಿತೃ ವ್ಯಾಮೋಹಿ ವಕ್ರದಂತನು
ಮೊನಾಚದ ಕಲ್ಲ ಶಿಖರಗಳು
ಹಸಿರ ಕಾನನದ ಸೊಬಗು
ನಡುನಡುವೆ ಹರಿವ ಜಲವು
ನಿತ್ಯಕಾಯಕವ ಮುಗಿಸಿ
ಜಲಧಿಯೊಳ್ ಇಳಿದ ಅರುಣಾವರ್ಣನು
ಲoಖಾಧಿಪತಿ ತಾ ದ್ವಿಜನಾಗಿರಲು
ಅರ್ಕನಿಗೆ ಸಂಧ್ಯಾ ವಿದಾಯ ಹೇಳದಿರನೆ
ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ ಯೋಚಿಸ ತೊಡಗಿದ
ಕೆಳಗಿಟ್ಟರೆ ತಪಾಸೆಲ್ಲಾ ನೆಲ ಸೇರುವುದು