ನಿನ್ನಾ ಅವನತಿಯ

ನೀ ಕರೆದಂತೆ

ಬಾಸವಾಗುತಿದೆ..

ಒಳಗಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆಗಳ

ತೆರೆದೆನ್ನ ನೋಡು

ನಾಶವಾಗುತಿಹೆ ನೀನು..

ಮರವಲ್ಲ ನಾನು

ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡವಲ್ಲ

ನಾನು ಕುರೂಪ

ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಕೃತ ರೂಪ

ನಿನ್ನ ಬಾಹುಗಳೆಲ್ಲವು

ಜೇಡರ ಬಲೆಯಂತೆ

ಮುತ್ತಿವುದೆನ್ನನು..

ಕೂಗು ಜೋರಾಗಿ

ಮೆತ್ತಗಾಗುವವರೆಗೆ

ನಿನ್ನ ಧನಿಯು

ಕಿರುಚಾಟ ನರಲಾಟಕಿಲ್ಲ

ಅವಮಾನ

ಮೌನದೊಳಿರುವುದೆಲ್ಲವು

ನಾನಾರೆಂದು ಮತ್ತೆ

ಕೇಳದಿರು 

ಈ ಧರಿತ್ರಿಯಲಿ

ನನ್ನೊಡಲ ಅಗ್ನಿಯಲಿ

ನಿನ್ನ ಸಂತಾನವೆಲ್ಲವು

ದಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು..

ಮಾರಿ ಮಾರಿ ಎಂದು 

ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ

ಆಗುತ್ತೇವೆ ಸೋಮಾರಿ

ಬದುಕಲು ಬೇಕಲ್ಲವೆ

ಏನಾದರೊ ಮಾರಿ

ನಾವುಗಳು ಅಲೆಮಾರಿ

ಆಳುವವರು ದೊಡ್ಡವರು

ಅಳುವವರು ದಡ್ಡರೆಂದವರು

ರಕ್ತವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೀರಿ ಹೀರಿ

ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಿರವೇರಿ

ಬೆಳೆದಾಗ ಬಿಡುವುದೇ

ಆಸೆಗಳ ಹೆಮ್ಮಾರಿ

ಹಸಿವ ಉರಿ ತಡೆಯುತ್ತಾ

ಬೆತ್ತಲೆ ಪಾದ ಬಿಸಿಲನೇರಿ

ಊರಿನ ಕಡೆಯ ದಾರಿ

ಬೀಳುತ್ತಾ ಹೊರಳುತ್ತಾ

ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ಬೆವರ ಸವರಿ

ಪ್ರಾಣ ಪಕ್ಷಿಯು ಹಾರಿ

ಒಂದಲ್ಲ ಹಲವು ದಿನ

ನೆನಪಿಸು ಸೋಮಾರಿ

ದಕ್ಕಿದ ಬದುಕನೇರಿ

ನಾನು ನೀನಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ

ಹಸಿವು ಹುಡುಕಾಟ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ

ಇಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ ಈ  ಮಹಾಮಾರಿ

ಕುಟ್ಟಿ ಪುಡಿ ಮಾಡುತಿಹರು

ಕಟ್ಟಿದ ಕಾನೂನುಗಳ

ಮತ್ತೆ ಗಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟುವೆನೆನ್ನುವರು

ಹಾಗದರೆ ಬಿಗಿದಿದ್ದ ಸಾಲುಗಳು

ಹಗುರವಾದುವು ಏಕೆ..!?

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸಡಿಲವಾಗುವುದೇಕೆ..!?

ನೀವು ಬಿಗಿಯಾಗದಿರೆ

ಕಾರ್ಯ ಚುರುಕಾಗದಿರೆ

ತತ್ವವೇ ತಾನಗಿ ಕಾನೂನು ಅರಿವಾಗದಿರೆ

ಮತ್ತೆ ಕಟ್ಟಿದರೂ ಬಿಗಿಯಾಗುವುದೇನು..!?

ಬಿಗಿಮಾಡು ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯವನು

ನಡೆದೆಲ್ಲವು ಉಳಿವುದೆಲ್ಲವು

ನಿನ್ನ ಸಾಧನೆಯೊಳು

ಮತ್ತೆ ಪುಡಿ ಮಡುವವರ ತವಕವು

ಕಾನೂನಿನ ಸರಪಳಿಯೊಳು

 ಭದ್ರವಾಗಿರುವುವು ನೋಡು..

ಸಾಧಕನಾಗಲು ಹೊರಟಿರುವೆ ಹರಿಯೇ

ಬಾಧೆಗಳ ಕಳೆದು ವರವ ನೀ ಸುರಿಯೇ

ನನ್ನ ಕರ್ಮಗಳೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಸೇವೆಗಾಗಿಡುವೆ

ಸಹಕರಿಸು ಆದಿಕೇಶವ

ಅವನಿವನು ಅವಳಿವಳು ಯಾರಿಲ್ಲ ನನಗೆ

ಅವನಿಯೊಳು ಜನಿಸಿದ ಒಂಟಿ ಜೀವವು ನಾನು

ನಿನ್ನ ಹೊರತು ನನಗಾರು ದಯೆತೋರುವರು

ಹೇಳೆನಗೆ ಮಧುಸೂದನ ಸಾಕೆನಗೆ ದಾರಿದ್ರ್ಯ ದಿನ

ಜೋಳಿಗೆಯ ಪಿಡಿದು ಮನೆಮನೆಗೆ ತೆರಳಿದೆನು

ನನ್ನ ನಾಲಗೆಯಲಿ ನಿನ್ನ ನಾಮವ ಕೇಳಿ ನಗುತಿಹರು 

ಹೊರಗೆಲ್ಲ ಅಬ್ಬರದಿ ನಿನ್ನೆಸರಲಿ ತಿಂದುಂಡು ಮಲಗಿಹರು

ಕೇಳಲಾರೆಯ ಮಾಧವ ತಾಳಲಾರನು ಈ ನೋವ

ಸಾಹ್ಯಾದ್ರಿ ಒಡಲಿದು ನಮ್ಮ ಪಶ್ಚಿಮದ ತಪ್ಪಲು

ಕರಾವಳಿ ಬಾಗಿಲದು ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡಗಳ ಸಾಲು

ದೂರದಲಿ ತೇಲುತಿಹ ಇಳಿಸಂಜೆಯ ಆ ರವಿಯು

ನೋಡುತಲಿ ಮುಳುಗಿದನು ನಾಳೆಯ ಈ ಕವಿಯು

ನಡುವೆ ಬೀಳುವ ಮಳೆ ಕ್ಷಣದೊಳೆನ್ನನು ತಣಿಸೇ

ಹಕ್ಕಿರಾಶಿಯ ಕೂಗು ತೆರೆಮರೆಗಳಲಿ ದ್ವನಿಸೇ

ಹಸಿರಾಯಿತು ಇಳೆ ಮರ ತರಗೆಲೆಗಳೆಲ್ಲವು ಜಾರುತ

ಬೀಸುತಿಹ ಮೈಯ ಸವರುವ ತಂಪಿನ ಮಾರುತ

ಶಿಖರವೆಲ್ಲವು ಹಿಮದೊಳು ಅಡಿಗಿವುದೇಕೆನುತಾ

ಮೌನ ಮಾತುಗಳು ಮನದೊಳಗೆ ಜಿನುಗುತ

ಹಾಲಾಭೀಷೇಕದಂತಿಹ ನೀರ ಧಾರೆಯ ಹರಿವು

ಪರಿಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತಿವೆ ಜೀವ ಕಲ್ಮಶ ದಾರಿಯ

ಮತ್ತೆ ಬದುಕಿರಲಿ ಈ ಕರುನಾಡ ಗುಡಿಯೊಳಗೆ

ಭಾರ್ಗವ ನಾಚುತ ಜಾರುವ ಕಡಲ ತಡಿಯೊಳಗೆ

ಭೋರ್ಗರೆಯುತ ನಗ್ಗುವ ಜಲಪಾತ ಬನದೊಳಗೆ

ನೋಡುವಂತಹ ಪುಳಕವು ಈ ತನುಮನದೊಳಗೆ

ಹರಿಯ ವರವಿರೆ 

ಸಹಸ್ರ ಬಾಹುಬಲನಿವ

ಅಧಿಕಾರ ಮದವನು 

ತಲೆಗೇರಿಸಿದವ

ಅಹಂಕಾರ ತುಂಬಿ

ಪರಶುವಿಗೆ ಶರಣಾದ..

ಹೆಸರಿಟ್ಟ ಕೂಡಲೇ 

ಅರ್ಜುನನಾಗಲಾರ

ಭುಜಬಲ ಮಾತ್ರದಿ

ಕ್ಷತ್ರಿಯನಾಗಲಾರ

ಮದತುಂಬಿದವನು

ಪ್ರಜಾಪತಿಯಾಗಲಾರ

ಶರಣಾಗು ಆತ್ಮೀಯರೊಳು

ವರವಾಗು ದೀನದಲಿತರೊಳು

ಮಗುವಾಗು ತಾಯ ಮಡಿಲೊಳು

ರಕ್ಷಕನಾಗು ರಾಕ್ಷಸ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯೊಳು

ಯುಗ ನೆನೆವುದು ನಿನ್ನ

ಮಣ್ಣ ಸೇರಿದ ಕೊನೆಗೆ

ಈ ಮುಂಜಾವಿನ ಮಂಜಿನಲಿ

ಸೂರ್ಯ ಕಿರಣ ಸೋಕಲು

ಹಸಿರ ಎಲೆಯು ಬಾಗಿದೆ

ಹನಿಯ ಭಾರದಿ ಧರೆಯ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ

ಈ ಮಣ್ಣ ಕಣವು ಕಾದಿದೆ

ಪುಟ್ಟಿದಾ ಜೀವಗಳಿಗೊಂದು 

ಸಂಬಂಧ ಸರಪಳಿಯ ಹೆಸರಿದೆ

ಯವೌನ ಮುಪ್ಪು ಬದುಕ ಪಯಣ

ಬರುವ ಸಾವ ಕೊಂಡಿಯನು

ಈ ಮಣ್ಣ ಕಣವು ಕಾದಿದೆ

ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದಾ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೊಂದು
ಫಲ ಅನುಭವಿಸುವುದಲ್ಲಿ
ವೇದ ವೇದಾಂತಿಗಳೆಂಬರು
ಆದರೆ ಬಸವ ನುಡಿದಂತೆ
ಇಹದ ಕರ್ಮಫಲ ಭಂಜಿಸುತಿಹುದೆನ್ನ
ಬಸವಳಿದ ಬದುಕನು ಈ ಜನ್ಮದಲಿ

ಭುವಿಯೊಡೆದು ತಿರುಳ ಬಗೆದವರ
ಆಕಾಶವನು ಕಾಯದಿಂದಲೆ ಮುಟ್ಟಿದ
ಮನ ತಟ್ಟದ ದೇಹವನ್ನೊಪ್ಪದ
ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಮನುಜ ದಾಹವನು
ಕ್ರಿಮಿಯನ್ನಿಟ್ಟು ಶಿವ ತಾನಾಡಿಸುತಿಹನು
ಸಂಗಮನೊಲಿಸುವ ಪರಿ ಮರೆತೆವಯ್ಯ

ನೆಪವಾಗುತಿಹೆ ನೀನು
ಅನುಭಾವವನು ದಿಕ್ಕರಿಸಿ ಸಮರ್ಥನೆಯನಪ್ಪಿ
ಸ್ವಾರ್ಥ ಭುಗಿಯಲಿ ಪಲ್ಲವಿಸಿ
ನಾಲಗೆಯ ಎಳೆವವರ ಬಂಧುವಂತೆ ನೀ
ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಮತಗಳ ಮಮಕಾರವಂತೆ
ನೀ ತೊರೆದ ಐಶ್ವರ್ಯ ಮದದೊಳಗೆ
ನಿನ್ನ ತಮಗಾಗುವಂತೆ ಬನ್ನಿಪರಯ್ಯ

ನೆನಪಾಗುತಿಹೆ ನೀನು
ಜಾತಿ ಭಂಡರ ನೀತಿಯನುಟ್ಟ
ಧರ್ಮದಮಲಿನ ಭಯದಿ ಸುಡುವರ
ಅರಿಷಡ್ವರ್ಗದೊಳು ಹೊರಳಾಡುವ
ನರನಾಟಕವನು ಬಿಸುಟು
ಕೂಡಲ ಸಂಗದಲಿ ನಾನೂ ಇರಬೇಕಿತ್ತು

ಪೃಥ್ವಿರಾಜ್ ಜಿ

ಸೇರುತಿಹುದೆಲ್ಲವು ನಿನ್ನೆದೆ..

ಮರದ ಬೇರಿನ ಋಣದ ಬೆವರಲಿ

ಹನಿವ ನೀರಿನ ಕಣದೊಳು

ಹಸಿರ ಬನದೊಳು ನಾಗನಡೆಯೊಳು

ಹರಿವ ತೊರೆಯು ನಿನ್ನದು

ಧುಮುಕಿ ನೆಗೆಯುವ ಹಾಲ ನಗೆಯು

ನಭಕ್ಕೆ ಚೆಲ್ಲುತ ತಂಪಿಡುತಿರೆ

ಕೃಷ್ಣ ಕೃಷ್ಣ ಕೃಷ್ಣ ಎನ್ನುತಿವೆ ಕಾಡೊಲು

ಭಜಿಸೆ ನಾಮವು ಪ್ರಾಣಿ ಸಂಕುಲದೊಳು

ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದ ದೇಹದಾಹದಸಿವು

ಬಾಯರಿ ನಿನಗೆ ಸೋತು

ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಅರಳಿಸಿವುದೆನ್ನೆದೆ

ಚಿಗುರಿದೊಲುಮೆಯ ಉಳುಮೆಗೈಯುತಾ

ನಿನ್ನತನದಿ ತೂಗಿದಾ ತೆನೆ

ಸೇರುತಿವುದೆಲ್ಲವು ನಿನ್ನೆದೆ

ಕೃಷ್ಣಾ... ಸೇರುತಿಹುದೆಲ್ಲವು ನಿನ್ನೆದೆ..

ಭೋರ್ಗರೆಯುತಿವೆ ವರುಣಾನಾರ್ಭಟವು 

ಹೊನಲು ಬೆಳಕಿನ ರಂಗಿನಾಟವು

ಸುರಿವ ಹನಿಗಳಿಗೆ ಹಸಿರು ಬಾಗಿಹವು

ಇಳೆಯ ಕೊಳೆಯನು ತೊಳೆದು ಸಾಗಿಹವು

ನಟಿಸೋ ಡೋಂಗಿ ನಾಯಕರ ಹಿಂಡಲಿ 

ಸ್ವಾರ್ಥದಾಸೆಯ ಹಸಿದು ಕಸಿದ ಜೇಬಲಿ 

ಹರಿವ ಮಳೆಯು ಉಳಿಸೋ ಹಸಿರು ವಸುಂಧರೆಯು 

ಮನುಜ ಮನಸ್ಸನು ತಣಿಸದಾದುವು

ಸೇರುತಿಹುದೆಲ್ಲವು ನಿನ್ನೆದೆ..

ಮರದ ಬೇರಿನ ಋಣದ ಬೆವರಲಿ

ಹನಿವ ನೀರಿನ ಕಣದೊಳು

ಹಸಿರ ಬನದೊಳು ನಾಗನಡೆಯೊಳು

ಹರಿವ ತೊರೆಯು ನಿನ್ನದು

ಧುಮುಕಿ ನೆಗೆಯುವ ಹಾಲ ನಗೆಯು

ನಭಕ್ಕೆ ಚೆಲ್ಲುತ ತಂಪಿಡುತಿರೆ

ಕೃಷ್ಣ ಕೃಷ್ಣ ಕೃಷ್ಣ ಎನ್ನುತಿವೆ ಕಾಡೊಲು

ಭಜಿಸೆ ನಾಮವು ಪ್ರಾಣಿ ಸಂಕುಲದೊಳು

ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದ ದೇಹದಾಹದಸಿವು

ಬಾಯರಿ ನಿನಗೆ ಸೋತು

ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಅರಳಿಸಿವುದೆನ್ನೆದೆ

ಚಿಗುರಿದೊಲುಮೆಯ ಉಳುಮೆಗೈಯುತಾ

ನಿನ್ನತನದಿ ತೂಗಿದಾ ತೆನೆ

ಸೇರುತಿವುದೆಲ್ಲವು ನಿನ್ನೆದೆ

ಕೃಷ್ಣಾ... ಸೇರುತಿಹುದೆಲ್ಲವು ನಿನ್ನೆದೆ..

ಕುಂಡದೊಳಗ್ನಿಗೆ ಸರ್ವ ಸಮರ್ಪಿಸಿ

ಹೋಮ ಹವನವ ಮಾಡಿದವಗೆ

ಅರಿಷಡ್ವರ್ಗಗಳ ಆಟಟೋಪವು

ಒಳಗೊಳಗೆ ಕುದಿಯುತಿರೆ

ಇನ್ನೇಗೆ ಸಿಗುವೆಯೋ ರಂಗಾ..

ಸತ್ಯ ಸಮರಸ ಬದುಕ ಬಳ್ಳಿಗೆ

ನಿತ್ಯ ವಿರಸದ ಸುಳ್ಳ ಕಟ್ಟುವ

ಜಾತಿ ಸಂಗದಿ ಬಂಧ ಹೊಂದುವ

ನರ ವ್ಯಾಮೋಹದೊಳಗಿರೆ..

ನಿನ್ನ ಕಾಣಬಲ್ಲನೆ ನರಹರಿಯೇ..

ಕಳ್ಳ ದಾರಿಯ ನೆಚ್ಚಿ ಬದುಕಿದವ

ಸ್ವರ್ಗದಾಸೆಯ ಬಯಸುತಿರೆ

ಒಳಹೊರದ ಅಂತರವು ಹೆಚ್ಚಿರೆ

ಉಳ್ಳ ಸತ್ವಶಕ್ತಿಯ ಕಳೆದು

ಬೆತ್ತಲಾಗನೇನು ಶ್ರೀ ಹರಿಯೇ

ಧರ್ಮವನು ಮೌಢ್ಯಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿ

ಅಂತರಂಗದೊಳು ಜಾಢ್ಯವನಪ್ಪಿ

ಗೀತ ಸಾರವನು ಅರಿಯದೆ

ಗಂಟೆ ಜಾಗಟೆ ಆರ್ಭಟ ಕಿವಿಗಚ್ಚುತಿರೆ

ಸುಮ್ಮನಾದೆಯಾ ಮುರ ಹರಿಯೇ..

ತೊಳಲಿ ಬಳಲಿದ ಬದುಕ ನೋವು

ಸೇರಿ ಸಾಗರವಾಗುತಿರೆ

ಹಸಿವು ತುಂಬಿದ ಜೀವದ

ಋಣವು ನಿನ್ನದಾಯಿತೆ ಕೃಷ್ಣ ...

ಋಣವು ನಿನ್ನದಾಯಿತೆ..

ಆ ಕತ್ತಲು ಮಂದ ಬೆಳಕಿರೆ

ದಾರಿಯುದ್ದಕೂ

ಈ ಬೆತ್ತಲು ಮನಸ ಸುತ್ತಲು

ನಾರಿಯುದ್ದಕೂ

ತಾಳವು ಇಲ್ಲದೆ

ಮುರಿದಂತೆ ನಿಶ್ಯಬ್ದವು

ತಣಿದಿಹ ನೆಲದಲ್ಲಿ

ಮಣ್ಣಕಂಪು ಸೆಳೆದಾಗ

ಕನಸಾಗಿ ಮಳೆಯಾಗಿ

ಹಸಿರಾಗಲು ಉಸಿರೇರಲು

ಇಂಪಾಗಲು ತಂಪಾಗಲು

ಸುರಿದಂತೆ ಜತೆ ದೃಶ್ಯವು

ಜಪತಪ ಹೋಮಗಳ ಮಾಡಿ

ನಿನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಯೊಳ ಭಿನ್ನಗಳಿಗಂಜಿ 

ಬೇದಭಾವ ಮಾಡುತಿರೆ

ದೇವನೊಳಿವನೆ ಹೇಳು

ನಿನ್ನ ಮಡಿಮೈಲಿಗೆಗೆ 

ದೂರ ನಿಲ್ಲಲಾರನೆ

ಜೀವನವನು ಸುಡುವ 

ಕಾಮಕ್ರೋದದೊಳಗೆ

ನಿನ್ನ ನಾಮವನು ಗೊಣಗುತಿರೆ

ಮಂತ್ರವಾಗುವುದೇ ಹೇಳು

ಹರಿಯೆ ನಿನ್ನ ಕಾಣಲು

ನವನವೀನ ಬದುಕಿನೊಳು

ಅರಿತು ಬೆರೆತು ಬದುಕುವ ಕಾಯ

ನೇಮ ಕರ್ಮಗಳೆಲ್ಲ

ಪ್ರಾಣ ಮಂತ್ರವಾಗುವುದು 

ಹರಿಯೆ ನಿನ್ನ ಕಾಣಲು